امروزه در لابه‌لاي فلسفه‌هايي كه براي عزاداري سيدالشهدا بيان مي‌شود، كمتر به اين نكته كه خواسته و اراده امام سوم شيعيان در سال‌هاي دهه 60 هجري براي قيام و مبارزه با حكومت جور چه بود، توجه مي‌شود. و اين مطلبي است كه در صراحت سخنان ايشان مذكور است: «ان كان دين محمد لم يستقم الا بقتلي، فياسيوف خذيني» اگر دين جدم جز با كشته شدن من بر پا نمانده و پايدار نمي‌شود، پس اي شمشيرها مرا دريابيد.

این جامه سیاه فلک در عزای کیست؟!

وین جیب چاک گشته صبح از برای کیست؟!

این جوی خون که از مژه خلق جاری‌ است

تا در مصیبت که و بر ماجرای کیست؟!

 كاروان‌ كربلا پس‌ از وداع‌ با پیامبر(ص) و حضرت‌ زهرا (س‌) و امام‌ مجتبی‌(ع) شب‌یكشنبه‌ بیست‌ و هشتم‌ رجب‌ سال‌ شصت‌ هجری‌ مدینه‌ را به‌ سوی‌ مكه‌ ترك‌ نمودند.امام‌ حسین‌(ع) از بیعت‌ با یزید خودداری‌ كرده‌ و شبانه‌ همراه‌ خانوادة‌ خویش‌ از مدینه‌ به‌مكه‌ حركت‌ نمود. یك‌ جامعه‌ نمونه‌ در این‌ كاروان‌ متجسم‌ بود. در دل‌ تاریكی‌ از كوره‌راه‌های‌ بیابان‌ها گذر كردند و منزل‌ به‌ منزل‌ راه‌ سپردند.

(سپس آدم از پروردگارش كلماتى را دريافت كرد و توبه كرد; آرى او است كه توبه پذيرمهربان است.)چنين آمده است كه: حضرت آدم در ساق عرش نام مبـارك خاتم النبـيين و ائمه(عليهم السلام)را نوشته ديد و به تلقين جبـرئيل(ع), خداوند را بـه آن نامها خواند; چون اسم حسـين را بـه زبـان آورد, دلش شكسـت و اشكش روان شد و گفت:

روز نهم ماه محرم.تاسوعاى سال 61 هجرى امام حسين و يارانش در

 محاصره‏نيروهاى كوفه بودند.روزى بود كه آب را به روى اهل بيت و ياران

امام بسته بودند،راههاهمه تحت كنترل بود تا كسى به امام نپيوندد.

تهديدهاى سپاه عمر سعد،جدى‏تر و حالت‏تهاجمى آنان به سوى خيمه‏ها

 بيشتر مى‏شد.عصر روز پنجشنبه تاسوعا،ابن سعد بادستورى كه از ابن زياد

 دريافت كرده بود،آماده جنگ با حسين‏«ع‏»شد.گروهى از سپاه‏كوفه به سوى

خيمه‏گاه امام تاختند. امام كنار خيمه‏اش نشسته و به شمشير تكيه داده بود.

اين شعر از كتاب "يك ماه خون گرفته،‌هفتاد و دو ستاره" سروده شاعر تواناي

 آستان اهل بيت، جناب آقاي غلامرضا سازگار است كه به همت جناب آقاي

حسين فتحي تهيه و تنظيم گرديده است.

چکیده: فدائیان اسلام در طول فعالیت خود آثار مكتوب زیادی منتشر ساختند. در مجله خواندنی ها، نبرد ملت و منشور برادری، مقاله‌ها و مصاحبه‌های فدائیان اسلام و به‌ویژه اندیشه‌های نواب صفوی(ره) پرچمدار شجاع آنها درج شده است؛ اما مهمترین آنها كتابی تحت عنوان «راهنمای حقایق» است كه به قلم خود شهید صفوی (ره) می‌باشد و در آن به مسایل مختلف كشور به‌ویژه اوضاع اخلاقی و فرهنگی پرداخته شده است. این كتاب در حقیقت مانیفست فدائیان اسلام محسوب می‌شود كه مخفیانه در تهران چاپ گردید و برای شخصیتهای داخل و خارج از كشور ارسال شد و در تهران از طریق پست توزیع گردید. مقاله‌ای حاضر به بررسی دقیق و مفصل این كتاب پرداخته است.

حادثه‌ها در تاريخ و در ذهن زمان، گاه چون شهابي گذرا و ميرا، درخششي کوتاه و ناپايدار دارند. گويي زمان انديشه ستردن و فراموش ساختن و رسالت بيرنگ کردن رخدادها را بر دوش دارد. کدام حادثه را مي‌شناسيم که تا شعاع يک قرن و فراتر از حوزه ظهور و تولدش شور و اثر و حرکت و قيام بيافريند. اما کربلا داستان ديگري است. گويي زمان، رسالت صيقل دادن و نماياندن جلوه‌هاي گونه‌گون اين منشور نورني و جاوداني را به عهده  دارد. کربلا قصه قلب‌ها و قرن‌هاست.

امام (ع) در سوم یا چهارم شعبان سال چهارم هجری در مدینه دیده‏به جهان گشود. 6 سال در زمان جدش، 30 سال در کنار پدرش و 10سال در کنار برادر و پس از آن 10 سال در اوج قدرت معاویه باوی مبارزه کرد و سرانجام در محرم 61 هجری در کربلا به شهادت‏رسید.

تولد امام حسین (ع)

امام رضا (ع) می‏فرماید: چون حسین (ع) متولد شد و او را نزد رسول‏اکرم (ص) آوردند، حضرت در گوش‏های وی اذان و اقامه گفت و مراسم‏نامگذاری به پایان رسید. پیامبر او را بوسید و گریه کرد وفرمود: «تو را مصیبتی عظیم در پیش است. خداوند لعنت کندکشنده او را.» در روز هفتم نیز پس از این که برایش «عقیقه‏»کرد، از شهادت او خبر داد و فرمود: «گروهی کافر ستمکار ازبنی امیه او را خواهند کشت.»

سلام بر خط شفق گون كربلا، كه خون تو را، اى خون خدا - همواره بر چهره افق مى پاشد و غروب هنگام، سرخى آسمان مغرب را به شهادت مى گيرد ، تا آن جنايت هولناك را هر چه آشكارتر بنماياند و چشم تاريخ را بر اين صحنه هميشه خونين بدو زد و گوش زمان را از آن فريادها تندر گونه آن عاشوراى دوران ساز، پر كند.

شعار عاشورايى حسين بن على‏«ع‏»و شعار همه آزادگانى كه زير بار ظلم نمى‏روند وسلطه جباران را نمى‏پذيرند.به معناى‏«ذلت از ما دور است‏»و جمله‏اى است كه امام‏حسين‏«ع‏»در يكى از خطبه‏هايش روز عاشورا بيان فرمود،خطبه‏اى با آغاز«تبا لكم ايتهاالجماعة...»كه چون همان روز نيز اصرار داشتند آن حضرت را به تسليم و بيعت وادارند،حضرت نپذيرفت و حيات ذلت‏بار در سايه حكومت‏يزيد و ابن زياد را با كرامت دودمان‏پيامبر و شرافت زندگى مؤمنانه منافى دانست و سر دو راهى مرگ شرافتمندانه يا زندگى‏ذليلانه،«شرافت‏شهادت‏»را برگزيد:

آن‌ زمان‌ كه‌ قدم‌ در كوره‌ راه‌ تاريخ‌ مي‌نهيم‌، در اين‌ سيرگاه‌ شاهد قلّه‌اي‌ به‌ بلنداي‌تداوم‌ زمانيم‌، برفراز اين‌ قله‌هاي‌ رفيع‌ مهر درخشان‌ بوسه‌ زده‌ و از تلالؤ نور آن‌ تاريخ‌تابناك‌ گشته‌.

...و نينوا دشتي‌ است‌ به‌ بلنداي‌ اين‌ قله‌ها؛

حماسه‌ سرايان‌ در اين‌ مقاله‌ چنين‌ نغمه‌ سرداده‌اند:

آن‌ زمين‌ كربلا بود و آن‌ زمان‌ عاشورا... آفتاب‌ بر مركب‌ زمين‌ زرين‌ نور سوار وتازيانه‌ به‌ دست‌ گرما بر پشت‌ زمين‌ مي‌نواخت‌، گردة‌ نينوا از ضربت‌ شلاق‌ آفتاب‌ تاول‌ زده‌بود...