ترور «عماد مغنيه» يا «حاج‌رضوان»، ضربه سختي بود كه به جهان اسلام وارد شد. آمريكا و اسرائيل شادماني مي‌كنند كه توانسته‌اند با اقدامي تروريستي، يكي از فرزندان بزرگ مسلمانان را به خاك افكنند و مدعي‌اند اين ضربه به حزب‌الله، آسيب جدي وارد مي‌كند.

سرامام(ع)از قفا بريده شد

يكى از ستمهايى كه بـه امام حسين(ع)شد, اين است كه سرامام را از قفا بريدند. وقتى جنگ تمام شد, اسرا را از ميان شهدا بردند. همين كه زينب(س)به جسد امام حسين(ع)رسيد, فرمود: وامحمداه! اين حسين است كه در خـون غوطه ور اسـت, اعضايش قطع شده, سـرش را از قفا بـريده انـد و عـمـامـه و ردايش را از بـدنـش در آورده انـد. وقتـى امام حسين(ع)كشتـه شد, ام كلثوم(س)دستـهايش را روى سرش گذاشت و فرياد زد:

وامحمداه! واجعفراه! واحمزتـاه! واحسناه! اين حسين است كه در كربلا در خون غوطه ور است; سرش را از قفابـريده اندو عمامه و ردا از تنش گرفته اند.

وقتى امام زين العابـدين(ع)در شام شروع بـه خطبـه مى كند چنين مى فرمايد: من پسر كسى هستم كه او را تـشنه كشتـند. من پـسر كسى هستم كه به ستـم كشتـه شد. من پـسر كسى هستـم كه سرش را از قفا بريدند. من پـسركسى هستم كه او را تشنه كشتند. من پـسركسى هستم كه در كربـلا افتـاده است. من پـسر كسى هستـم كه عمامه و ردا از بدنش افكنده اند.

اشک شبانه

خانم صدیقه مصطفوی (دختر گرامی حضرت امام) می‏گوید:

یادم می‏آید از دوران کودکی کم‏خواب بودم، چندین بار نیمه شب بیدار می‏شدم و مکرر نماز شب آقا را می‏دیدم. از خود می‏پرسیدم: چرا آقا در هنگام شب این‏قدر گریه می‏کند. خیلی از شب‏ها مهتاب بود و در پرتو روشنایی آن اشک چشم آقا را مشاهده می‏کردم و این وضع برای من که طفلی بیش نبودم، شگفت‏آور بود. در دورانی هم که به نجف می‏رفتم و بچه‏های کوچک داشتم و شب‏ها بیدار می‏شدم، آقا در اتاق‏شان که رو به روی محل اقامت ما بود، در ایوان کوچکی نماز می‏خواند و من احساس می‏کردم برای اینکه صدایشان را نشنوم، گریه شب‏شان را با بلندگویی که مناجات پخش می‏کرد، تطبیق می‏داد. من چون بیدار بودم، صدای گریه آقا را می‏شنیدم.

يكى از ستمهايى كه بـه امام حسين(ع)شد, اين است كه سرامام را از قفا بريدند. وقتى جنگ تمام شد, اسرا را از ميان شهدا بردند. همين كه زينب(س)به جسد امام حسين(ع)رسيد, فرمود: وامحمداه! اين حسين است كه در خـون غوطه ور اسـت, اعضايش قطع شده, سـرش را از قفا بـريده انـد و عـمـامـه و ردايش را از بـدنـش در آورده انـد. وقتـى امام حسين(ع)كشتـه شد, ام كلثوم(س)دستـهايش را روى سرش گذاشت و فرياد زد:

‏1 - قالَ الاْ مامُ عَلي بنُ الْحسَين، زَيْنُ الْعابدين عَلَيْهِ السَّلامُ: ثَلاثٌ

 مَنْ كُنَّ فيهِ مِنَ الْمُؤ مِنينَ كانَ في كَنَفِ اللّهِ، وَأظَلَّهُ اللّهُ يَوْمَ الْقِيامَةِ

في ظِلِّ عَرْشِهِ، وَآمَنَهُ مِنْ فَزَعِ ‏الْيَوْمِ الاْ كْبَرِ: مَنْ أعْطي النّاسَ مِنْ

نَفْسِهِ ما هُوَ سائِلهُم لِنَفْسِهِ، ورَجُلٌ لَمْ يَقْدِمْ يَدا وَرِجْلاً حَتّي يَعْلَمَ

 أنَّهُ في طاعَةِ اللّهِ ‏قَدِمَها أوْ في مَعْصِيَتِهِ، وَرَجُلٌ لَمْ يَعِبْ أخاهُ بِعَيْبٍ

حَتّي يَتْرُكَ ذلكَ الْعِيْبَ مِنْ نَفْسِهِ.(1)

فرصت بدرود

شعر زیر را با صدای محمد اصفهانی از اینجا گوش کنید

دل آسمان خون چکان شد از این غم

زمین یک سر آتش فشان شد از این غم

در این شب غریب ، در این لحظات وهم انگیز، در این دیار فتنه خیز، در این شبى كه آبستن بزرگترین حادثه آفرینش است، در این دشت آكنده از اندوه و مصیبت و بلا، در این درماندگى و ابتلا، تنها نماز مى تواند چاره ساز باشد. پس بایست ! قامت به نماز برافراز و ماتم و خستگى را در زیر سجاده ات ، مدفون كن . نماز، رستن از دار فنا و پیوستن به دار بقاست .

نماز، كندن از دام دنیا و اتصال به عالم عقبى است . تنها نماز مى تواند مرهم این دل افسرده و جگر دندان خورده باشد.

انگار همه این سپاه مختصر نیز به این حقیقت شیرین دست یافته اند.

عرض كرد: از آنچه كه آفريدى, محبـوبـتر نزد من حبـيب تو محمد است.

خطاب آمد: او را بيشتر دوست دارى يا خودت را؟

فرمود: او را از نفس خود بيشتر دوست دارم.