اشک شبانه

خانم صدیقه مصطفوی (دختر گرامی حضرت امام) می‏گوید:

یادم می‏آید از دوران کودکی کم‏خواب بودم، چندین بار نیمه شب بیدار می‏شدم و مکرر نماز شب آقا را می‏دیدم. از خود می‏پرسیدم: چرا آقا در هنگام شب این‏قدر گریه می‏کند. خیلی از شب‏ها مهتاب بود و در پرتو روشنایی آن اشک چشم آقا را مشاهده می‏کردم و این وضع برای من که طفلی بیش نبودم، شگفت‏آور بود. در دورانی هم که به نجف می‏رفتم و بچه‏های کوچک داشتم و شب‏ها بیدار می‏شدم، آقا در اتاق‏شان که رو به روی محل اقامت ما بود، در ایوان کوچکی نماز می‏خواند و من احساس می‏کردم برای اینکه صدایشان را نشنوم، گریه شب‏شان را با بلندگویی که مناجات پخش می‏کرد، تطبیق می‏داد. من چون بیدار بودم، صدای گریه آقا را می‏شنیدم.