از تو ما را حديثي در سينه هست و غمي جانکاه بر دل، که شوق‌انگيزترين حوادث، غرورزاترين وقايع، شادي‌آورترين اتفاقات، شيرين‌ترين گفتارها و نغزترين رفتارها توان اينکه خنده‌اي بر لبان ما بنشاند در خويش نمي‌بيند.

مگر نه با ولادت تو، عشق، متولد شد، رشادت، رشد کرد، شهامت، رنگ گرفت، ايثار، معنا، شهادت، قداست و خون، آبرو گرفت.

مگر نه با ولادت تو، زلال‌ترين تقوا از چشمه‌ساز وجود جوشيد؟ مگر نه با ولادت تو موج، موجوديت يافت؟

مگر نه اينکه نسيم با تولد تو متولد شد و مگر نه صاعقه اولين نگاه تو در گهواره بود و مگر نه عشق در کلاس تو درس مي‌خواند و مگر نه ايثار به تو مقروض شد و مگر نه آفرينش از روح تو جان گرفت؟